De Kosmos volgens Danny Danker: Bitterzoet, ook een kompas voor geluk

Het leven is geen rechte lijn van geluk. Komrij schreef dan ook: ‘Geluk is een seconde die een eeuwigheid wil zijn.’

Leven is een altijddurende leerschool. Het zijn haar contrasten die ons raken, ons vormen, ons verbinden — tenminste… als we ons eraan overgeven zonder aan liefde in te boeten. Verbittering ligt overal op de loer — en hoe dan deze te ontstijgen?

Het zijn juist de momenten van verlies en de bitterzoete herinnering die ons hart zacht kunnen houden. Die zorgen dat we het ogenschijnlijk kleine geluk des te meer waarderen. Wie kent het niet — in het grootst gedeelde verdriet een herinnering delend en dan door de tranen lachen om net die ene typische uitspraak of gedraging die voor eeuwig in het hart bewaard blijft?

Het verlies leert ons waarderen wat er wél is, wat er wás. Het laat ons voelen hoe intens we hebben liefgehad. We zoeken troost in een handgeschreven tekst van de geliefde, in films — want wie werd niet week van de Titanic? — en muziek die ons hart breekt, openbreekt — Hallelujah van Leonard Cohen. Niet omdat we verdriet willen voelen, maar omdat we daarin onszelf herkennen. De schoonheid van melancholie ligt in het erkennen van wat voorbijgaat en wat dat met ons doet.

Wat zou liefde zijn zonder pijn, mits goed gedragen een vorm van vrijwillig lijden?

Vast iets wat het hart laat verharden om niet meer geraakt te worden. In ieder geval een contrast met wat het nu is: rauw, puur en vol betekenis.

De bitterzoete smaak van het leven is een vermomde zegening. Het helpt ons stilstaan, herinneren, en uiteindelijk verdergaan — met een voller hart en een dieper begrip van wat het betekent om mens te zijn.

Lief mens, ik wens je momenten van zachtheid toe in deze decembermaand, die je vast uitnodigt om naast die vreugde van de feestdagen ook het bitterzoet nog eens te omarmen. Ik hoop dat er veel gesprokkeld klein geluk onder je kerstboom ligt. Om te delen.

Tot weer, tot kosmos.

D.D.