De kosmos van Danny Danker: doe aan de liefde!

Er ontstond deze week zoveel polariteit rondom het demonstratierecht in Amsterdam, met steeds meer betrokkenen die uiteindelijk ook met elkaar botsten.

Ik zal proberen hierover geen stelling te nemen, omdat ik de discussie liever over houding dan over het voorval wil laten gaan.

Persoonlijk houd ik van een dialoog of discussie en probeer oog te houden voor de verschillen van mening. In het klein vind ik mijn eigen ongelijk ook geen probleem. Thuis moet ik ook vaak genoeg ruiterlijk toegeven iets verkeerd begrepen te hebben, of dat ik met meer informatie mijn mening moest bijstellen.

Wat ik echter niet goed kan aanzien – en wat me zelfs verdriet doet – is als ik met lede ogen moet toezien hoe het verzandt in ruis, zijspoor, verwijt, oordeel of agressie tussen mensen. Het kan dichtbij zijn, bij mensen die ik ken en waardeer. Maar zelfs als dat niet zo is – respect en ruimte voor elkaar blijven het hoogste goed.

Soms is het lastig om je emotie binnen de grenzen van ruimte en respect te houden. Vrijheid van meningsuiting kent voor mij daarom wel degelijk grenzen, om ook vrijheid te kunnen garanderen voor iedereen. Maar dat is slechts mijn persoonlijke gedachte.

Deze week ging het vooral over Femke Halsema, die bij Jinek stevig aan de tand gevoeld werd, nota bene over een universeel mensenrecht. Het zal duidelijk zijn dat er voor- en tegenstanders op elk niveau – al dan niet via een zijspoor – elkaar in de haren vlogen. Maar waarom mensen zich tegen elkaar keren, kan elke week verschillen.

Wat het thema ook is, wees je hiervan bewust: we blijven met elkaar over. Mijn vader had een lijfspreuk: "Doe Aan De Liefde." Liefde is soms pijnlijk eerlijk, maar bovenal oprecht. Door de onzekerheid van deze tijd vervreemden we sneller van vrienden of kennissen vanwege andere standpunten of visies.

Ik wil mijn eigen standpunten graag naar de achtergrond verschuiven om de ander te blijven zien. Mijn gedachten worden daardoor niet minder waar(d), maar het belang ervan staat niet boven de waarde om de ander te blijven zien.

Bovendien houd ik rekening met het feit dat denken situatiegebonden is en dat we in beweging blijven door te groeien met de inzichten die we op ons pad tegenkomen. Het hart blijft het kompas.

Houd een beetje oog en hart voor elkaar. Zeker in onzekere tijden is het belangrijk elkaar boven de verschillen te (her)vinden.

Dit was de kosmos van deze week, en ik ben dankbaar dat onze werkelijkheden elkaar even mochten kruisen.

Tot weer, tot kosmos.

D.D.