'In Roermond worden er gelukkig geen vrouwen meer vervolgd @heksenwaan. Maar nu mannen???
Je hebt hem vast al voorbij zien komen. Een poster, bij toeval in de welbekende kleuren van de favoriete knuffelkunstenaar van onze stad: een ‘vrouwen verenigt u’ als protest tegen een college met enkel mannen. In Heerlen was zo’n protest al succesvol.
Maar waar je je dan toch vragen bij kunt stellen: Hoe verbindend is het om vanuit de één naar de andere hoek weer te polariseren? Is de plek in het stadsbestuur niet bij uitstek een plek voor iemand met de juiste geschiktheid in plaats van een plek voor iemand met het geschikte gender? Was dit protest er ook gekomen als er alleen vrouwen in het stadsbestuur waren gekomen? Of was dat in het huidige tijdsgewricht dan alleen een overwinning?
Schieten we met zijn alleen niet een beetje door in het willen inhalen van een achterstandspositie en wat doen we daarmee mannen weer aan? Maken we ze niet te monddood? En maak je de verschillen zo juist niet groter in een tijd dat je juist voorbij welke gender ook mag- nee moet kijken om een tolerante samenleving te creëren? En dan bedoel ik echt tolerant- niet onderhevig aan moderniteiten of ingekaderde vormelijkheid. Maar: Welgemeend, doorleefd, voorgeleefd, doordacht, gelaagd. Zijn wij niet allemaal gewoon vooral mensen? -Misschien komen we nog eens per toeval bij deze conclusie uit.
Ik zie het al voor me: Kaasje voor de media- uiteraard, zo’n actie. Maar ook een hol vat. Want het protest is ook nog een kwartier voor aanvang van de installatie. Een soort zucht in de wind die ongetwijfeld wat leuke kiekjes op zal leveren, de dolle Mina’s in nostalgische sferen zal terugbrengen - maar onder de streep schiet niemand hier iets mee op. Er zijn wel prangender zaken om je druk over te maken in Roermond.
Desalniettemin… Ik verkondig nu vast een onpopulaire mening en er zullen zich wat mensen(!) op de teentjes getrapt voelen. En ja, er gebeurt weer eens wat…men heeft er zin in. Het zal vast ook gezellig worden en de sfeer zal hopelijk zo sereen zijn als het kledingadvies betoogt.
Voor wie zich toch geroepen voelt een protestplek in te nemen, doe het dan ook even voor al die mensen die geen dak boven hun hoofd hebben. Voor ouderen die hun rekeningen steeds slechter kunnen betalen met de stijgende zorgkosten. Voor genezing van oorlogszuchtigheid, tolerantie, vrede en vooral voor verbinding. Want je wil toch niet dat het uitmondt in slechts wat wrokkig vertier voor de bühne.
Ik bedank in ieder geval voor deze stemmingmakerij en laat mijn rieken en vorken gewoon opgeborgen liggen in de vorige eeuwen, waar deze inderdaad nogal eens van pas kwamen.'
Danny Danker
Poëtisch Pelgrim