Speech van burgemeester Roermond

Leef luuj van Remunj

Hartelijke welkom, wat fijn dat u er bent. Het is een mooie

traditie om elkaar bij de start van het nieuwe jaar te ontmoeten

hier op ons gemeentehuis. Samen terug te blikken en vooruit te

kijken. Een traditie die zorgt voor verbinding, zoals Roermond

er gelukkig veel heeft.

Zoals beloofd vertel ik deze nieuwjaarstoespraak ook over mijn

eerste 100 dagen als burgemeester van Roermond.

En waar het hart vol van is loopt de mond van over. Zelfs na

schrappen en nog meer schrappen is dit geen korte speech

geworden. Pak gerust een stoel of geef er één af, als uw

buurman of buurvrouw even wil zitten.

Bij mijn start vertelde ik u al dat mijn hart een hupje maakt als

ik de skyline van Roermond zie. Dat hupje is huppelen

geworden. Wat is Roermond een veelzijdige gemeente.

Ik werd door inwoners meegenomen de dorpen en de wijken in:

Asenray, Asselt, Boukoul, Donderberg, Leeuwen, Maasniel, Ool,

Swalmen. En ik ben nog maar op de helft van mijn

kennismakingstoer.

Het landschap is prachtig, de historie die we hebben is prachtig,

maar wat mij het meest trof was de saamhorigheid en de trots

op de eigen wijk of dorp. Het ‘naboarschap’. Roermond is een

gemeente, maar Roermond is bovenal een gemeenschap.

Samen met het college, de gemeenteraad en inwoners wil ik de

kansen die dit ‘naboarschap’ biedt benutten. Bijvoorbeeld om

zorg te bieden aan mensen die eenzaam zijn en om nieuwe

Roermondenaren wegwijs te maken.

Samen met hen wil ik ook de bedreigingen van het

naboarschap in deze wijken en dorpen het hoofd bieden. Voor

de leefbaarheid is het nodig dat je bus regelmatig rijdt, dat je

samen kan sporten en dat je kinderen ook in het dorp of de

wijk een betaalbare woning kunnen vinden.

Roermond kent ook wijken waar veel, soms verborgen,

armoede heerst, waar mensen met elkaar samenleven die

elkaar nauwelijks kennen en waar taal en cultuur een

onneembare barrière lijken. Met een op maat gesneden wijken

en kernenbeleid en het programma ‘kiezen voor kansen’ wil het

college aansluiten bij de specifieke behoeften van alle wijken en

kernen in onze gemeente.

Wij werken aan de gemeenschap Roermond.

En waar is die gemeenschappelijkheid meer zichtbaar dan in

onze verenigingen! Het zijn er te veel om op te noemen. Elke

wijk of dorp heeft er wel een paar.

Fanfare, harmonie, schutterij, scouting, voetbalclub en ook hier

de opvallende saamhorigheid en trots. De inzet om iets voor

elkaar te betekenen. Wat een rijkdom van en voor Roermond.

Maar wat langer om tafel zitten leerde mij ook de zorgen

kennen, de bedreiging. Waar vind je als vereniging nog mensen

die willen besturen, waar vind je nog betaalbare ruimte om

samen te komen?

Ik zal mij inzetten om dit ‘naboarschap’ in de verenigingen

mogelijk te laten blijven, om ze samen sterker te laten staan.

Als burgemeester heb je zelf ook buren, de collega

burgemeesters in Limburg en in de Euregio. Ook daarmee heb

ik mogen kennismaken en ook die gemeenschappelijkheid biedt

kansen. Want uitdagingen in de openbare orde en veiligheid,

milieu, arbeidsmarkt, economie en de energietransitie houden

niet op bij de gemeentegrens. De kansen van gezamenlijkheid

kunnen wij nog beter benutten.

De landelijke krapte aan personeel treft Limburg hard. In onze

zorg. Bij onze politie. In onze ambtelijke organisaties. Laat dit

de motivator zijn om de krachten te bundelen. De regiodeal

Midden-Limburg biedt ook een geweldige kans. Ik lever daar

graag mijn bijdrage aan.

Nu ik toch over de gemeentegrens kijk, wil ik verder kijken

naar onze buren in de wereld. De landen waar oorlogen

woeden. Waar onschuldige burgers worden gedood. Waar

mensen op de vlucht slaan.

Roermond levert zijn bijdrage in de opvang van Oekraïners,

asielzoekers en statushouders. Daar ben ik trots op. Maar de

opvang in Nederland is nog steeds overvol en we hobbelen de

laatste maanden van crisisopvang naar noodopvang. Dat stoort

me. Daarmee bieden we de mensen die we opvangen en de

omwonende geen kans op zelfredzaamheid en aan actief

meedoen in onze gemeenschap. Op ‘naboarschap’.

Ook de oorlog tussen Hamas en Israël eist veel onschuldige

burgerslachtoffers. Wat iedereen in Roermond raakt, maar

inwoners met wortels en familie in de regio nog meer. Wij willen

oog voor hen hebben en luisteren naar de gevoelens van

onbehagen die dit veroorzaakt onder mensen met verschillende

achtergronden die hier samenleven.

Roermond kent al tientallen jaren vrede, maar die is gelukkig

nog niet vanzelfsprekend geworden. Er is een stevige traditie

van gedenken en herdenken. De afgelopen maanden en weken

heb ik tijdens de herdenking op Het Oude Kerkhof,

kennismaking met de Stichting Nationaal Indië Monument en de

voettocht naar het Luzenkamp veel geleerd over onze

oorlogsgeschiedenis. In 2024 is Roermond trots gaststad voor

de nationale viering van de bevrijding op 5 mei.

Onze vrijheid geeft ons de ruimte om je eigen mening te

hebben en te uiten. En dat mag best eens schuren. Harmonie is

niet hetzelfde als het altijd met elkaar eens zijn. Maar als je een

gemeenschap wilt blijven én goede buren van elkaar dan kom

je er niet met je eigen mening hebben en uiten, dan moet je

ook luisteren naar een ander. Het komende jaar wil ik in

samenspraak met religieuze stromingen, maatschappelijke

instellingen en onderwijs een programma opzetten om de

verbinding in de stad duurzaam te versterken en te verbreden.

Als we het over de gemeenschap Roermond hebben, dan hoort

daar ook een groep bij die hier vandaag praktisch in het geheel

aanwezig is. Ons bestuur en onze gemeenteraad. De mensen

die de gemeente dienen.

En dat doen wij, net als iedereen, met vallen en opstaan. Het

openbaar bestuur bestaat uit mensen en mensen maken

fouten. De weg vooruit is die fouten bespreekbaar maken. De

macht en tegenmacht versterken. Ons moreel kompas door

gezamenlijke reflectie verder ontwikkelen. Wat het daglicht niet

kan verdragen moet in het licht gebracht worden. Maar

evengoed moeten wij ervoor waken dat mensen te snel en te

blijvend onnodig beschadigd raken door geruchten of relletjes.

We hebben een raad die stevig verankerd is in de Roermondse

samenleving en die met hart voor de stad haar werk doet. We

willen de debatten op inhoud voeren en werken daaraan. Ik ben

trots op de stappen die we daarin nu al samen gezet hebben en

wil graag op de ingeslagen koers verder.

We hebben een college dat ambitieus de mouwen opstroopt en

daadkracht toont. Die in een goede sfeer samenwerken en

waarin veel gelachen wordt. Er zijn zoveel plannen die ik met u

zou willen delen:een duurzaamheidscampus,Roerdelta,

Weerstand, Centrumkwartier ,Jazz-City enzovoorts enzovoorts.

Ik zou ze graag allemaal bespreken maar daar is de tijd te

beperkt voor. “Fasten your seatbelts” is de uitdrukking, of in

goed Limburgs: doog dig de reem um.

Het college kan dit niet zonder onze vaak zo gedreven en

getalenteerde ambtenaren. Vlak voor kerst heb ik bij veel

nieuwe collega’s de ambtseed mogen afnemen. Nieuwe

instroom is waardevol voor de organisatie, maar maakt ook

kwetsbaar. Door het grote verloop is de organisatie onrustig.

Het college is zich bewust van de stevige opgave om de

organisatie in rustiger vaarwater te leiden, de interne

aansturing te versterken en nieuwe jonge mensen goed te

begeleiden.

Beste mensen, voor ik ga afronden wil ik graag nog even met u

terug naar mijn installatie. Ik sprak toen met u over de

waardigheid van het ambt en hoe belangrijk respect is.

Waardigheid en respect in en voor ons werk, wij hebben het

allemaal nodig. Dat het vaker voorkomt dat ambtenaren

worden uitgescholden, dat maakt het nog niet normaal. Dat

politici in het hele land worden beschimpt en bedreigd, maakt

het nog niet normaal. “Je moet je ertegen harnassen” zeggen

we tegen elkaar, en “het hoort erbij.” Maar dat we het gewend

zijn, wil nog niet zeggen dat het erbij hoort. Het resultaat is dat

mensen zich figuurlijk harnassen en wapenen tegen anderen.

En dan niet meer horen welke pijn, verlies of frustratie er

achter de uitingen zit. Het gedrag gaan spiegelen met een “hea

begoos”.

Ik wil mij niet harnassen en ik wil ook niet van ambtenaren,

gemeenteraadsleden of collegeleden verwachten dat zij zich

harnassen. Het is menselijk om geraakt te zijn wanneer je

uitgescholden wordt of persoonlijk aangevallen. En wie er ook

mee begon, wij kunnen er mee stoppen. Stoppen met het niet

normaal gaan vinden en anderen er op aanspreken We kunnen

de wereld misschien niet veranderen, maar onze omgeving, ons

zo lief Roermond wel.

Lieve mensen, ik ga afsluiten met de woorden van onze

bisschop Harrie Smeets. Zijn wapenspreuk was : in Gods Naam

Mensen Liefhebben. En of je nu wel of niet gelovig bent, dit is

wel waar het nu om gaat. Om medemenselijkheid, respect voor

elkaar, luisteren en begrip tonen en zo de wereld een beetje

beter maken….

Ik wil daarom graag samen met u het glas heffen. Op onze

historische stad, onze culturele stad, onze ambitieuze stad,

maar vooral op alle lieve mensen die deze stad samen maken,

op os leef Remunj ! zalig nieuw jaar!